JibU


ถังขยะของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน
ธันวาคม 29, 2007, 8:29 am
Filed under: โลก...จิต

วันนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา ตั้งใจว่าจะออกไปหาอะไรกินข้างนอก เลยแนบขยะกล่องข้าวออกไปทิ้งด้วย ทางผ่านเป็นถังขยะสาธารณะพอดี ทิ้งปุ๊บ ก็มีเสียงไล่หลังมาปั๊บ

“Ma’am, you just dropped your garbage in that bin.”

นึกในใจ ใช่สิ ถังขยะมีไว้ใส่ขยะมิใช่หรือ แต่ไม่ได้พูดออกไปอย่างนั้น เพราะถ้าพูดสวนกลับไปอย่างนั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจนางนี้ก็จะตอบกลับมาทันทีว่า
“ใช่จ๊ะ ถังขยะมีไว้ใส่ขยะ แต่ถังขยะที่รัฐบาลนิวยอร์ค provide ไว้ให้ตามท้องถนนมิได้มีไว้ใส่ขยะจ๊ะ”

หลายคนอาจจะงง ที่นี่เขามีกฎว่าห้ามเอาขยะในบ้านมาทิ้งที่ถังขยะข้างนอก ถังขยะตามท้องถนนมีไว้ทิ้งของเล็กๆน้อย เช่น เวลาพลเมืองดีแคะขี้มูก เค้าก็จะทิ้งในถังขยะตามท้องถนนนี่แหละ เพราะฉะนั้น ถ้าทิ้งขยะชิ้นใหญ่ๆ เราจะโดนจับ และปรับ

วันนี้โดนไปแล้ว 100 เหรียญ ไม่อยากคำนวณเป็นค่าเงินไทยเล้ยยยย ไอเราก็เข้าใจอ่านะ ว่าห้ามทิ้งขยะใหญ่ แต่ในใจยังดื้อ ทำไมวะ ขยะกู เอ่อ ..ดิฉัน ก็แค่ถุงบรรจุกล่องอาหารสองกล่อง ไม่ได้ลากเอาขยะทั้งบ้านมาทิ้งซักกะหน่อย รู้งี้ทิ้งไว้ข้้างถังขยะซะก็ดี

จำไว้นะจ๊ะ นิวยอร์กเกอร์เค้าไม่ทิ้งขยะลงในถัง ถ้าจะทิ้งให้ทิ้งไว้นอกถัง หรือไม่ก็ไปหย่อนลงตู้ไปรษณีย์ซะ

ถึงว่าล่ะ เห็นขยะเกลื่อนถนนในหลายๆย่าน ถังขยะที่นี่เค้ามีไว้ทิ้งได้แค่ขี้มูกนี่เอง

ป.ล. ข้อความข้างบน เขียนด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เนื่องมาจากความโกรธปนโมโห และโทโส (ก็โกรธนั่นแหละ) ส่วนด้านล่างจะเป็นบทวิเคราะห์ หลายคนเคยบอกว่า คนฉลาดมักชอบตั้งคำถาม

ถาม : ทำไมนิวยอร์กถึงปรับคนทิ้งขยะลงถัง และไม่ปรับคนขากเสมหะ ถ่มน้ำลาย คนฉี่ข้างถนน คนถุยหมากฝรั่ง
ตอบ : เพราะคนปรับมักเป็นคนขากเสมหะ ถ่มน้ำลาย ฉี่ข้างถนน ถุยหมากฝรั่ง พูดจาหยาบคาย และคนถูกปรับมักเป็นคนทิ้งขยะลงถัง ถูกที่ถูกทางแต่ไม่ถูกประเทศ

ถาม : อะไรคือขยะ และ อะไรคือถังขยะ
ตอบ : อาหารอเมริกันคือขยะ และอเมริกันชนคือถังขยะ

ถาม : โลกร้อนเพราะอะไร
ตอบ : เพราะคนทิ้งขยะเป็นที่เป็นทาง โดนปรับ

ถาม : ตำรวจนิวยอร์กมีไว้ทำเอี้ยอะไร
ตอบ : มีไว้ตรวจจับคนทิ้งขยะลงถังขยะ

ถามอีกที : อะไรคือขยะ และอะไรคือถังขยะ
ตอบอีกที : กางเกงในของปารีส ฮิลตัน กะ ลินด์เซย์ โลฮาน คือขยะ และ ถังขยะ คือตะกร้าผ้าของเด็กวัยรุ่นทั่วโลก



ฝรั่งขี้หมา
ธันวาคม 4, 2007, 5:04 am
Filed under: โลก...จิต

นิวยอร์ค ณ บัด now เข้าสู่ winter อย่างเป็นทางการแล้ว หิมะตกมาเร็วมากๆ เมื่อเย็นไปยืนรอรสบัส ลมแรงทำเอาป้ายรถเมล์โบกสะบัดไม่แพ้ธงผ้าเลย เรายืนเป็นคนที่สองของแถวที่ยาวเหยียด คนรออยู่ร่วมสามสิบคน ขณะที่ยืนหนาวอยู่นั้น บังเอิญไปสบตาป้าแก่คนหนึ่ง แกรีบเดินเข้ามาหา พร้อมทำหน้าเหมือนรู้จักกันมานาน

“Hi, how are you?” แกถาม
“???????” เรางง
“You live next door to me. Do you remember me?”
“No..I don’t know you for sure.” เราตอบ
“Yes..” แกยืนยัน
“No…” เรายันกลับ

สักพักแกมากระซิบข้างหู
“Listen, i can’t wait at the end of the line. It’s so cold. Can i just stand with you here?” แกบีบเสียงเล็กเต็มที่ กลัวคนจะได้ยิน
“I’m sorry. You can’t ask me. You have to ask the guy behind me.” ตอบพร้อมนึกในใจ มีฝรั่งแบบนี้ด้วยรึ

แกก้อหันไปยิ้มให้คนข้างหลัง พร้อมยืนหรา แซงกว่าสามสิบชีวิต ไร้ยางอายสิ้นดี อ่ะ แหม เดินมาขอยืนด้วยเฉยๆเราก็ว่าหน้าด้านแล้วนะ นี่ถึงขนาดคิดมุกว่าเป็นเพื่อนบ้านกันอีก

คนแบบนี้ก็มีด้วย